Macdonald17 listopada 1765 r. - w Sedanie urodził się późniejszy marszałek cesarstwa i książę Tarentu Étienne Jacques Joseph Alexandre Macdonald. Jego przodkowie mieszkali w Szkocji, skąd uciekli jeszcze za panowania Ludwika XIV. W wieku 19-tu lat rozpoczął służbę wojskową - najpierw w Legionie Irlandzkim, a później w pułku Dillona. W 1793 r. mianowany generałem brygady w Armii Północy. Od 1798 r. podlegała my Pierwsza Legia Polska Kniaziewicza.

Brał udział w kampanii włoskiej, podczas której został pobity przez Suworowa pod Trebbią. Powrócił do Francji, gdzie wziął aktywny udział w przewrocie 18/19 Brumaire'a. Dwa lata później oddelegowany do Kopenhagi. Pełnił tam urząd ministra pełnomocnika. Z racji swych kontaktów z Moreau odsunięty przez Napoleona od spraw wojskowych. Powrócił do łask w 1809 r., kiedy powierzono mu dowództwo prawego skrzydła armii walczącej we Włoszech. Walczył pod Wagram, gdzie w rozstrzygającym momencie na czele wielkiej kolumny piechoty ("kolumna Macdonalda") przełamał szyki Austriaków. Za ten wspaniały wyczyn mianowany przez Napoleona marszałkiem. Otrzymał także tytuł księcia Tarentu.

Podczas kampanii 1812 r. Macdonald otrzymał dowództwo 10. korpusu Wielkiej Armii (w skład korpusu weszły także oddziały polskie). Działał osamotniony w walkach pod Rygą. W trakcie odwrotu przebił się z resztkami wojsk (głównie Polaków i Francuzów - Prusacy opuścili szeregi już wcześniej) do Elbląga i Gdańska.
W następnym roku Napoleon powierzył mu dowództwo 11. korpusu. Walczył pod Merseburgiem, Lützen oraz Lipskiem. W tej ostatniej osłaniał ewakuację Wielkiej Armii na drugi brzeg Elstery. Po klęsce pod Waterloo wraz z Ney'em oraz Caulaincourt'em nakłaniał Napoloena do abdykacji. Pogodzony z Burbonami otrzymał niebawem dowództwo nad Armią Loary. Zmarł na zamku Courcelles le Roi w departamencie Loiret 25 września 1840 r.

Źródło: R. Bielecki, Encyklopedia wojen napoleońskich, W-wa 2002.

Macdonald
Étienne Macdonald - marszałek